توجه : چنانچه فردی از کار بیکار شود باید ظرف حداکثر یک ماه از روزی که بیکار شد به شعب تامین اجتماعی مراجعه و نسبت به تشکیل پرونده اقدام کند.
گاهی اوقات بعضی از صاحبان مشاغل بنابه دلایل متعددی از کار بیکار میشوند. بیکار به فردی اطلاق میشود که بدون میل و اراده خود از کار بیکار شده است که یا از سوی کارفرما تعدیل شده یا به خاطر بیماری از کارافتاده شده است.
در قانون مربوط به حق بیمه بیکاری شرایطی لحاظ شده که پیرو این قانون اتباع خارجی مشمول دریافت بیمه بیکاری نمیشوند.
میزان پرداختی به فرد بیکار زیاد نیست، و باید این موضوع را در نظر داشت که این میزان پرداختی به عنوان بیمه بیکاری با این خرج و مخارج پاسخگوی کارگران به خصوص کارگران متاهل نیست و حداقلهای زندگی با این پولها محقق نمیشود.
بیمه شدگان تحت پوشش سازمان تامین اجتماعی چنانچه از کار بیکار شوند، ظرف حداکثر یک ماه از روزی که بیکار شدند باید به شعب تامین اجتماعی مراجعه کنند و نسبت به تشکیل پرونده اقدام کنند.
لازم به ذکر است؛ بیمه شده باید حداقل6 ماه حق بیمه پرداختی داشته باشد در غیر این صورت حائز دریافت حق بیمه بیکاری نمیشود.
شعب سازمان تامین اجتماعی در سراسر کشور با بررسی پرونده فرد بیکار محاسباتی را انجام میدهند و میزان و مدت پرداختی را مشخص میکنند.
مدت پرداختی حق بیمه از 6 تا 50 ماه است که سقف پرداختی 50 ماه به متاهلها تعلق میگیرد. همچنین میزان پرداختی هم متغیر است، و میزان و تغییرات بر مبنای متاهل و مجردی تعیین میشود و مسلماً حق بیمه بیکاری متاهلها به نسبت مجردها بیشتر است.
کسانی که 6 تا 24 ماه حق بیمه پرداخت کرده باشند تا 6 ماه، 25 تا 120 ماه پرداختی حق بیمه تا 12 ماه، 121 تا180 ماه حق بیمه پرداختی تا 18 ماه، 181 تا 240 ماه حق بیمه پرداختی تا 26 ماه و 241 ماه به بالا تا 36 ماه بیمه بیکاری دریافت میکنند.
کسانی که 6 تا 24 ماه حق بیمه پرداخت کرده باشند تا 12 ماه، 25 تا 120 ماه پرداختی حق بیمه تا 18 ماه، 121 تا 180 ماه حق بیمه پرداختی تا 26 ماه، 181 تا 240 ماه حق بیمه پرداختی تا 36 ماه و 241 ماه به بالا تا 50 ماه بیمه بیکاری دریافت میکنند.
اشتغال مجدد بیکار و یا رد کردن پیشنهاد کاری مشابه کار و حرفه قبلی و یا حضور نداشتن و شرکت در دورههای تخصصی و کارورزی بدون عذر موجه از سوی کارگاه یا شرکتی که در آن شاغل بوده است از مواردی است که باعث میشود بیمه بیکاری متقاضی قطع شود.
میزان پرداختی هم معمولا معادل 55 درصد حقوق یا مزد کارگر و کارمند است که برای افراد متاهل به ازای هر تعداد افراد تحت تکفل حداکثر تا 4 نفر،10 درصد به این میزان پرداختی افزوده میشود.
این روزها شاهد آن هستیم که تعداد تردد خودروهای شخصی بیشتر از تعداد تردد عابران و دوچرخه سواران در سطح خیابان های شهر است و استفاده از خودروهای شخصی برای تردد در شهر، خود به خود باعث بالا رفتن حجم ترافیک و در نهایت موجب ایجاد صف های طولانی خودروها و آلودگی هوا میشود.
عوامل زیادی برای کاهش و عدم استقبال از پیاده روی، دوچرخه سواری و استفاده از سیستم حمل و نقل عمومی وجود دارد که به اختصار در زیر اشاره می شود:
الف: احساس امنیت جانی عابران پیاده و دوچرخه سواران
اولین مسئله ای که باید توجه کرد، این است که تا زمانیکه عابران پیاده و دوچرخه سواران بخاطر هجوم خودروها در خیابان، احساس امنیت جانی نکنند و ترس از تصادف داشته باشند، نمیتوان آنها را متقاعد به پیاده روی و دوچرخه سواری کرد.
ب: عابر پیاده
زمانی عابران پیاده از شهرِ پیاده مدار استقبال خواهند کرد که در آن شهر زیرساخت های استاندارد یک پیاده رو و پیاده راه احداث شده باشد که در غیر این صورت به دلیل عدم وجود استاندارد های مسیر پیاده رو، هیچ شهروندی از طرح پیاده مداری استقبال نخواهد کرد.
ج: دوچرخه سواری
امروزه یکی از مشکل گشاترین راه حل های کاهش حجم ترافیک خیابانهای شهر، استفاده از دوچرخه به جای خودروی شخصی است. اما زمانی میتوان در شهرها از دوچرخه برای حمل و نقل استفاده کرد که مسیر ویژه دورچه سواری وجود داشته باشد.
تا زمانیکه زیرساخت های استاندارد مسیر ویژه دوچرخه سواری احداث نگَشته باشد، یک شهروند بخاطر ترس از تصادف با خودروها به خود اجازه تردد با دوچرخه را در سطح خیابان های شهر نخواهد داد.
د: سیستم حمل و نقل عمومی درون شهری
اتوبوس، مترو، قطار سُبک شهری، مونوریل، تراموا، از برخی سیستم های حمل و نقل عمومی درون شهری هستند که در صورت احداث زیرساخت های استاندارد و استفاده شهروندان از این سیستم ها، میتواند تاثیر چشم گیری در زمینهی کاهش حجم ترافیک و آلودگی هوا در سطح خیابان های شهر داشته باشد.
باید در نظر گرفت که اگر سیستم حمل و نقل عمومی دارای ضعف هایی از نظیر بی کیفیتی عرضه خدمات، بی کیفیتی ظاهری و طراحی داخلی وسایل حمل و نقل، تاخیر در زمان سرویس دهی به مسافران، نا مناسب بودن صندلی ها و عدم راحتی مسافران به هر شکل، عرضه و ظرفیت پایین، اما تقاضا و مسافران زیاد که باعث اذیت شدن مسافران در طول مسیر شود و موارد مشابه دیگر باشد، با عدم استقبال شهروندان و مسافران از سیستم حمل و نقل عمومی و در نهایت با شکست طرح شهر انسانی و زندگی انسان محور و پیاده مدار مواجه خواهد شد.
حال راه حل چیست؟
خداوند انسان را پیاده و عابر آفرید و ذات انسان پیاده مداری می باشد.این ما انسان ها بودهایم که خودروها را با تمامِ مزایا و معایبش وارد زندگی خودمان کردهایم.
ما قبلِ استفاده از خودرو باید فرهنگ استفاده از آن را می آموختیم که امروز مشکلات ترافیکی و آلودگی هوا اینطور گریبانگیر شهرهای ما نمیشدند.
همانطور که عجولانه خودروهارا وارد زندگیِمان کردیم، همانطور با مدیریت و برنامه ریزی صحیح شهرسازی میتوانیم خودروهای شخصی را تا حداکثر امکان از زندگیِمان بیرون برانیم و بجایش از ذات انسانی خودمان، پیاده روی استفاده نماییم.
زمانی این امر محقق میگردد که زیرساخت های پیاده راهها و مسیرهای ویژه دوچرخه سواری احداث گَشته باشد و آن زمان است که مسئولین و متخصصان باید شروع به فرهنگ سازی و تشویق شهروندان برای استقبال از طرح شهر انسان محور بکنند.
همچنین برای استفاده از سیستم های حمل و نقل عمومی درون شهری و جابجایی مسافت های طولانی هم ابتدا باید زیرساخت های استاندارد احداث و سپس وسایل مدرن حمل و نقل جهت خدمات دهی به شهروندان فراهم گردد.
در غیر اینصورت و عدم برنامه ریزی صحیح شهرسازی، کنترل ترافیک و فرهنگسازی، نمیتوان انتظار زیادی از شهروندان برای شهری انسان محور داشت.
#ترافیک #حمل_و_نقل_شهری #مدیریت_شهری #شهرسازی #پیاده_راه #پیاده_روی #دوچرخه_سواری #شهر_انسان_مدار #آلودگی_هوا