فقر فرهنگی

مملکت با فقر فرهنگی همینه دیگه
به مناسبت بلک فرایدی خارجی ها
مثلا تخفیف میذاریم
به جاش شب عید که مردم به کالا نیاز دارن چند برابر قیمت بهشون میفروشیم
بعد میگم چرا فلاکت زده ایم
فلاکت کمه …

میخواهی پولدار بشی با این تورم راهکارش اینه که ...

صد سال! حتی اگر تمام درآمدمان را پس‌انداز کنیم، باز هم نمی‌توانیم ماشین بخریم!

این جمله را زیاد می‌شنوم، و هر بار که می‌شنوم بیشتر به اشتباه بودن آن پی می‌برم.

اولاً: شما ماشین می‌خواهید یا لامبورگینی و بنتلی؟ بهتر نیست واقع‌بینانه‌تر فکر کنید؟ اگر هدفتان خرید یک ماشین است، چرا از گزینه‌های معمول‌تر و مقرون‌به‌صرفه‌تر شروع نمی‌کنید؟

 مثلاً پراید یا کوئیک، آن هم دست دوم. ما خودمان هم همین مسیر را رفتیم.

دوماً: این حرف‌ها را سی سال پیش هم می‌زدند! خودم هم یک زمانی این محاسبات ساده‌انگارانه را انجام می‌دادم. اگر واقعاً این محاسبات درست بود، الان همه باید پیاده می‌رفتند و می‌آمدند و خبری از این همه ترافیک و ماشین در خیابان‌ها نبود. مگر اینکه ماشین‌ها خودشان رانندگی می‌کنند و ما نمی‌دانستیم ایران صاحب خودروهای خودران شده است!

سوماً: شما باید به رشد شخصی و حرفه‌ای خودتان باور داشته باشید. آیا تا پایان عمر در همین سطح درآمد و زندگی باقی می‌مانید؟ اگر چنین فکری دارید، چرا اصلاً ماشین می‌خواهید؟

 انسان رشد می‌کند، مهارت‌هایش را بهبود می‌دهد، شغل‌های بهتری می‌گیرد و به موفقیت‌های بیشتری می‌رسد. زمانی که پیشرفت کنید، نه‌تنها ماشین، بلکه خانه می‌خرید، ازدواج می‌کنید، خانواده تشکیل می‌دهید، و حتی فرزندانتان را به بهترین مدارس و دانشگاه‌ها می‌فرستید. پس وضعیت امروزتان را ملاک تمام زندگی‌تان قرار ندهید.

چهارماً: در هیچ کجای دنیا، مگر برای یک قشر خاص، مردم وارد نمایشگاه ماشین نمی‌شوند که با کارت بانکی‌شان یک‌جا پول ماشین را بدهند و آن را به خانه ببرند. خرید قسطی، لیزینگ و روش‌های مشابه فقط مختص ایران نیست. اگر اوضاع مردم در کشورهای دیگر آن‌قدر خوب است، چرا آن‌ها هم سراغ اقساط می‌روند؟

در نهایت: اگر در چرخه «من بدبختم، من بیچاره‌ام» گیر بیفتید و منتظر باشید کسی قیمت‌ها را پایین بیاورد، حقوق‌ها را بالا ببرد و تمام کارهایتان را انجام دهد، انگار هنوز در دوران کودکی گیر کرده‌اید. مثل وقتی که والدین لباس‌هایتان را عوض می‌کردند، غذایتان را آماده می‌کردند و شما را برای تفریح می‌بردند!

بلند شوید! همین حالا فکر کنید چه می‌خواهید و چه قدم‌هایی باید بردارید تا به آن برسید.

 اگر فکر می‌کنید این مسیر غیرممکن است، نگاه کنید به کسانی که در شرایطی مشابه شما موفق شده‌اند. 

ببینید چه کارهایی انجام داده‌اند و شما چه چیزی کم دارید که هنوز به نتیجه نرسیده‌اید.

وقتی پیروز شوی یا...

و اغلب، تقریباً همیشه، شکست می‌خوری.

 ولی نباید دلسرد شوی.

 مبارزه به مراتب زیباتر از خود پیروزی است. 

تلاش برای رسیدن به مقصد لذت‌بخش‌تر از رسیدن به مقصد است:

 وقتی پیروز شوی یا به مقصد می‌رسی، 

تازه احساس خلأ عجیبی می‌کنی و برای اینکه خلأ موجود را دوباره پر کنی، 

باید دوباره راه بیفتی و هدفهای تازه‌ای بیافرینی‌.

جست‌وجوی روشنایی

در دل جنگلی تاریک، فانوسی کوچک در دست داشتم و با نور کم‌سویش، به جست‌وجوی روشنایی می‌پرداختم. حیوانات جنگل با خنده می‌گفتند: «این نور ناچیز چه فایده‌ای دارد؟ جنگل را که روشن نمی‌کند!»

اما روباهی پیر روزی گفت: «نور تو، هرچند کوچک، امید را زنده می‌کند. شاید جنگل روشن نشود، اما یک قلب بیدار کافی است.»

از آن روز، دیگر برای روشن کردن جنگل نمی‌کوشیدم، فقط فانوسم را می‌افروختم؛ چون هر نوری، هرچقدر هم کوچک، نشانی از امید است.
با انتشار آگاهی فانوس خود را بفروشید ❤️

اگر دیگران تحقیرمان کردند چه کنیم

اگر نادان‌ها تحقیرمان کردند
ما لبخند بزنیم به سطحی نگریشان
و اعتماد به‌نفس‌مان را تقویت کنیم

اگر تنگ نظران کارمان را بی‌ارزش شمارند
ما مصمم‌تر شویم که داریم کاری می‌کنیم
که مورد تنگ نظری واقع شده و این خود دستاورد کمی نیست.

گاهی حسادت برخی، مهر تاییدی است بر درستی کارمان...

اگر کج‌اندیشان دلسردمان کنند ، ما ناامیدی را به مبارزه با امید دعوت کنیم و انگیزه‌ها را مرور می‌کنیم

اگر اطرافیان بجای همراهی دشمنی کنند
ما خوداتکایی را تمرین کنیم و خوشبین و صبور باشیم.