مردم قدر نشناس

مرضی که از درون منو میخوره
مریضی مردمیه

 که قدرشناس موهبتهای که دارن، 

نیستن...

#یک_جمله_تا_آرامش

فعالیت های زندگی

فعالیت های زندگی رو

 به منزله یک کار ببینید

نه هیچ چیز دیگر

در هیچ کاری 

خودتون رو تحت فشار نذارید

#یک_جمله_تا_آرامش

ذهن

تعلل 

از جایی شروع می‌شود که ذهن،

 کارِ پیشِ رو

  را نه صرفاً به‌عنوان یک فعالیت،

بلکه به‌عنوان یک تهدید هیجانی تجربه می‌کند.

تهدیدِ کافی‌نبودن،

شکست،

یا حتی قضاوت‌شدن.

نتیجهٔ این تهدید، افزایش اضطراب است؛

و ذهن برای کم‌کردن فشار،

یک راه سریع بلد است:

 اجتناب.

مدتی کوتاه نفس می‌کشیم،

اما خیلی زود 

نوبت موج بعدی می‌رسد:

احساس گناه، خودسرزنشی و ناامیدی.

کارِ پیشِ رو بزرگ‌تر احساس می‌شود،

ما کوچک‌تر،

و چرخه دوباره از نو شروع می‌شود.

رزق چیست؟

رزق چیست؟

رزق کلمه ای است بسیار فراتر از آنچه مردم می دانند.

  زمانی که خواب هستی و ناگهان،به تنهایی و بدون زنگ زدن ساعت بیدار می‌شوی رزق است.چون بعضی‌ها بیدار نمی‌شوند.

زمانی که با مشکلی رو به رو می شوی خداوند صبری به تو میدهد که چشمانت را از آن بپوشی،این صبر، رزق است.

زمانی که در خانه لیوانی آب به دست پدرت میدهی این فرصت نیکی کردن ، رزق است.

گاهی اتفاق می افتد که در نماز حواست نباشد (مقیم اتصال نباشی) ناگهان به خود می آیی و نمازت را با خشوع می خوانی (متصل میشوی) این تلنگر، رزق است.

یکباره یاد کسی میفتی که مدتهاست ازو بی خبری و دلتنگش میشوی و جویای حالش میشوی، این رزق است.

رزق واقعی این است.. رزق خوبی ها،
نه ماشین نه درآمد،اینها رزق مال است که خداوند به همه ی بندگانش میدهد،اما رزق خوبیها را فقط به دوستدارانش میدهد.

ودر اخر همینکه عزیزانتان هنوز در کنارتان هستند و نفسشان گرم است و سلامت این بزرگترین رزق خداوند است

قلبِ زائر

قلبِ زائر

باشد که راهت گشوده شود، چون رشته‌ای مقدس،

زیر آسمان‌هایی که ستارگان در آن گسترده‌اند،

با گام‌هایی که بر زمینی ناآشنا می‌نهند،

و گوش‌هایی هم‌نوا با هر صدای نرم و ظریف.

بگذار شگفتی در آغوش لطیفِ صبح شکوفا شود،

و امر قدسی را در هر زمان و هر مکان بیابی؛

از قلهٔ کوه تا ندای آبیِ ژرفای دریا،

آرامشی پنهان که بر همه چیز نظاره‌گر است.

تو نه با نقشه، که با نور درونت هدایت می‌شوی،

در روزهای آفتابی و رازهای شب،

هر غریبه‌ای که ملاقات می‌کنی، درسی‌ست برای شناخت،

هر چشم‌انداز تازه، بذری از خرد که کاشته می‌شود.

راه‌های فرعی را در آغوش بگیر، از روحِ راکد بپرهیز،

بگذار شگفتی قطب‌نمای تو شود و تو را کامل کند،

روحِ بی‌قرارِ مشتاقِ رهایی را،

سفری مقدس، رها و آن‌گونه که باید باشد.

باشد که سفرهای گذشته، قلبِ لطیفت را شکل داده باشند،

و افق‌های تازه نقش حیاتی خود را ایفا کنند،

تا تو را به خانه بازگردانند؛ تازه‌نفس و حقیقتاً دیده‌شده،

مسافری مبارک، با روحی که همیشه سبز می‌ماند.

با آرامش پیش برو، و شجاعت را راهنمای خود کن،

با دلی گشوده، آن‌جا که معجزه‌ها خانه دارند.